Shantida SJJ , Germany, Diagnosis: Malignant Melanoma.

“With this article I want to thank Prof. Dr. Sardeshmukh, his family and medical team for their good work and congratulate them to the completion of 10 years of Cancer project. I am a patient of Prof. Dr. Sardeshmukh and participate in this project. In following I will tell you about my case. I got diagnosed in June 1998 with Malignant Melanoma. The mole was in the back between the shoulders. It was about 1 by 1 cm and the doctors decided to cut it out. The result of the skin test : Type SSM, level 4, tumour of 2,04 mm. It was a very stressful time for me : because of the result, the doctors wanted a follow-up treatment like radiation or chemotherapy. I was busy with the fear of death and all that it means for my life and I was not able to decide clearly, what would be the best way to handle this situation. For me the approach of the medical staff in Germany, did not suit me. Two months later in a meditation camp with Swami Gyan Asanga, held in the mountains of Switzerland, things changed for me in a positive direction. With his support I contacted

Prof. Dr. Sardeshmukh and travelled in September 1998 to Pune, India. He decided upon a pancha-karma treatment. After two weeks of deep cleaning process a miracle happened for me: after the good care in the clinic of Wagholi I felt healthy again! In that moment, I formulated it this way, ‘Nothing changed, everything is the same as before, but somehow everything is different, as something in me has changed!’ Back in Germany I strictly followed Prof. Dr. Sardeshmuk’s advice concerning diet, the daily routine and the ayurvedic medication for another two years. However, probably also due to personal stress, I had a little set back in March 1999. This was four months after the first pancha-karma treatment. A big, tennis ball size, tumour developed in the left armpit (Axilla). It was removed in the hospital in Germany in June 1999. The surgeon took part of the lymph knotes out as well as it had grown together with the tumour. The result of the skin test was, outside no tumour cells, inside dead tumour cells. In February 2002 I participated, as a guest and patient, in the 2nd Ayurveda International Conference in Pune, where I was asked to talk on my healing story. I stayed till March 2002 for the second pancha-karma treatment. After a holiday in Goa December 2001 I found that bathing in the sea did not suit my skin. It got itching and very dry with big red spots, especially on the legs, arms, belly, back and neck. In the medical world it is called eczema, psoriasis. I have been, more or less, suffering from this skin problems till July 2004, where I participated in the meditation camp in Switzerland again. It seems that my skin keeps on being very sensitive.

Last January 2004 I went for my third pancha-karma treatment. For the first time since I became sick in 1998 my skin is good again. There are hardly any spots left and the itching is gone. In the mean time the moles on my body turned from black to light brown and some are falling of. I go for a yearly check-up in a close by hospital. The Doctor, Prof. Dr. Graubner, who is an Oncologist and internal specialist there, has been following the development of my healing progress over the last years. In a letter to my house doctor he wrote; “this patient got healthy and is in a good condition especially because of ayurveda!“ My tumour rates are always exceptionally good, which means below normal, and all my blood results are, since the first
pancha-karma treatment for 5 years, in normal rates. Since I came in contact with Prof. Dr. Sardeshmukh and Ayurveda, I completely changed my lifestyle.

I decided to live joyously! I stopped smoking, drink no more alcohol and drink only small quantities of coffee or black tea. I stopped visiting any pubs and discos and hardly look TV or listen to the radio. I don’t take anymore junk food. These changes happened over the last few years of its own, as the more healthy I felt, the less I wanted to come in contact or use things, that disturbed me. In the beginning, after I got sick, I was not able to work longer than a few hours. Quickly things became too much for me. Now, after I completed 6 years of ayurvedic treatment, I am able to work again fulltime. I feel stronger, have more energy and also my immune system has become very strong. I hardly ever have a cold or get sick. For me the whole change I went through, due to my sickness, works out very positively. Before I felt bored, my life felt meaningless. Now I live a structured, regular life, which supports me. I feel happy and immensely enjoy small things, like a walk or the sunrise. I feel more positive, as saying yes to life. With the support of Ayurveda (Prof. Dr. Sardeshmukh), homeopathy (Prof. Dr. Nahrgang), meditation (Swami Asanga) and Veena, who lovingly took care of my everyday diet, I managed to keep the track I had decided upon.

I am very grateful to Shri P. K. Sardeshmukh Maharaj and Prof. Dr. Sardeshmukh and his team for his wonderful Ayurvedic centre in Wagholi. After the stress from the outside world it is beautiful to be at Wagholi, its silence and its peace; to sit at the Samadhi or in the new ashram and meditate. It is so easy to get silent, being there. There is no stress, no pressure and no rush. I thank all those who have supported me this last years, Prof. Dr. S. P. Sardeshmukh and his team in Wagholi, my homeopath, Prof. Dr. Nahrgang and my girlfriend Veena. I am grateful to my parents, to Asanga and his family and to my master Osho.

Based on : Cancer Research Project (Decade Souvenir)

Veena Van Osch, My view on the health progress of my husband, Shantida Jung.

“In 1998 the doctors in Germany found a skin cancer on the back. They diagnosed it as maligned Melanoma, type SSM Level 4 size 2,04 mm. This was naturally a very big shock for my husband. He became mentally confused and paralysed and was unable to decide what to do. He did not get enough information about his sickness from the physicians. It was not possible to decide what way would be could to follow, there never came the question what he wanted to do with his life and sickness. Instead of that he felt pressured to follow their opinions and decisions.

On a meditation camp in the Swiss mountains Swami Gyan Asanga advised him to consult Prof. Dr. S. P. Sardeshmukh in India and ask his opinion. Prof. Sardeshmukh invited him to come to Wagholi to follow a Pancha Karma treatment, followed by diet and change of lifestyle.

It proved to be the turning point in our live. At the airport he gave me his last cigarettes with the words: ‘this is a good opportunity to stop smoking’. He had been smoking for 34 years and tried a few times to quit. but till then it never lasted.
He returned home as a non-smoker, and never started again. He looked absolutely fresh and changed. He said then: ‘you know, this ayurvedic doctor felt my pulse. The first thing he asked me was, if I had difficulties with deep breathing; if this gives me a feeling of suffocation. Then I realised, that I already had this as a child! I used to faint frequently. And this he diagnosed just by taking my pulse!’ He was also touched by the lovingness and care of everyone in Wagholi, was impressed by the Pancha Karma Centre and of course the skills of Prof. Dr. S. P. Sardeshmukh. He felt finally seen.

Before he did the Pancha Karma treatment I found him more silent and withdrawn and often moody. Afterwards he changed dramatically: He was often joyful, laughing and giggling with himself. He started to express himself, shared more what was relevant to him. We had beautiful, very open and honest talks about our relationship, about life and his health, and about what happened inside of him. The readiness to listen to each other grew more and more. It changed our relationship. Before he travelled to India we were less connected and going our own, separate ways. From both sides I felt a coldness and there was an inability to communicate. This slowly changed in the following years.

After his first visit to India his health was still instable. On top of it we had quite some stress – money was not earned easily and we had to take care of his father, who fell ill with a stroke and became one-sided paralysed. We found ourselves spending a lot of time in hospitals struggling with the medical staff in charge. This time we were representing the wishes of his father, who wanted to move his own way on the path towards recovery. For Shantida it brought the memories of his own experiences with the medical world freshly back to his mind and it got badly on his nerves. Half a year after his Pancha Karma treatment he developed a ‘tumour’ in the lymphatic knot under the left arm. It was the size of a tennis ball. We searched for a small hospital to surgically remove it as Shantida didn’t want to be treated in a big university hospital. With the advice of the people we trusted, we wanted to make our own decisions on the next steps in this health-process: It was precious to have Asanga, who spiritually guides us in our lives; in medical questions and in urgent cases we asked Dr. Nahrgang as our Homeopath for advice – he lives directly in our neighbourhood; Prof. Dr. Sardeshmukh decided which direction to take in questions of diet and the best life-rhythm to follow and sent us herbal supplements from his own pharmacy.
There were many other occasions were Prof. Dr. S. P. Sardeshmukh was a great support: For instance, he happened to be in Germany as Shantida went for his operation to the hospital. We brought him all together and Sir emphasized not to worry at all and set his trust in the doctors. In the meantime he observed constantly how Shantida was doing and the moment he felt Shantida was fine we left him. This was very helpful.

Due to his Pancha Karma treatment Shantida was stronger than the doctors of the hospital expected. One day after the operation he went for a big walk outside the hospital grounds. Already at that point I observed a big change. His immune system and inner strength were much stronger than before the treatment.

The pathological material the surgeons removed was tested. They found nothing but a collection of dead material. There were only dead cancer cells inside!!
Over the last years, as a visible sign, the skin turned out to be very sensitive to changes of food, weather and emotions. It sometimes reacts with itching, becomes red and hot. As time passes it has been more and less, going back and forth. But slowly the frequency and the strength of this attacks get less. The black moles (maligned melanoma ) slowly change and turn light brown. Some of them even fall off. The skin itself becomes clearer: there are for instance less pimples. This is a sign for me that the skin is recovering.
Once a year Shantida has a check up by an onkological doctor. His tumour rates, blood tests and scans are all perfect. They are all in a normal range.

Six years have past since Shantida got diagnosed with cancer. Also for me a lot has changed. My understanding on health and sickness has grown. I became interested to know about the ayurvedic principles and its view on food, behaviour and a healthy life also for myself. I used to think a straight black-and-white about things – you are either sick or you are healthy. My view has become multi-dimensional.

Now I can see it is good to observe myself and find my balance in life; to notice when I lose my centre and go back to it again; to listen to my inner voice, to watch body and mind, find what it means and where I go off-track and than redirect. I find that’s the best way to take care of my health. It’s the inner balance that makes an optimum of health for that particular moment possible. Life is moving, and so are we, our moods, body, nothing is static. So it is also with health. You do your best in life to find your balance.

Some people ask me: ‘Is Shantida now cured and healed from his cancer?’ This question can only be answered with ‘at this moment!’. Yes, he is okay now, but who knows what the next moment will bring?

In gratitude – Veena van Osch
Based on : Cancer Research Project (Decade Souvenir))

RKH, 66 yrs, female, 970905, Cancer Patient

“भारतीय संस्कृति दर्शन ट्रस्टची स्थापना १९५४ मध्ये परमपुज्य प्र. के. सरदेशमुख महाराजांनी केली. ह्या ट्रस्टने अनेक प्रकल्प सुरु केले आहेत. उदा. कॅन्सर संशोधन प्रकल्प, एड्‍स संशोधन प्रकल्प, संधिवात, माता-बाल संगोपन प्रकल्प, आयुर्वेद हॉस्पिटल आणि पंचकर्म सेंटर, योगा सेंटर, म्युझिक थेरपी, संजीवनी मेडीसिनल प्लॅन्टेशन वगैरे वगैरे अनेक. त्यात माझा (सौ. रेखा कुलकर्णी) कॅन्सर संशोधन प्रकल्पाशी संबंध आज गेली ८ वर्षे डॉ. स. प्र. सरदेशमुख ह्यांच्या ट्रीटमेंटखाली आहे. त्यांच्या औषधांचा मला अतिशय उत्तम अनुभव आला आहे. डॉ. सरदेशमुख पेशंटला आयुर्वेदिक दृष्टीकोनातून पाहतात व डॉ. अरविंद कुलकर्णी ऍलोपॅथीक दृष्टीकोनातून पाहतात. डॉ. स. प्र. सरदेशमुख मी कॅन्सर पेशंट बरा करतो असा दावा करीत नाहीत परंतु केमोथेरपी किंवा रेडिएशन चालू असताना जे अतिशय त्रासदायक साईड इफेक्‍ट्‍स होतात ते नक्की १०० टक्के कमी करतात. असा माझा स्वानुभव आहे. मळमळ, उलट्या, अन्न न जाणे वगैरे गोष्टी खूप कमी होतात. हिमोग्लोबीन चांगले राहू शकते व व्हाईट ब्लडसेल्सही कमी होत नाहीत. त्यामुळे शक्‍तीही बर्‍यापैकी रहाते. मुख्य सकाळ संध्याकाळ जेवण खूपच चांगले जाते. चांगले खाण्याची, वेळेवर खाण्याची सवय लावून जर पेशंटने डॉक्‍टरांना साथ दिली तर औषध आणखी उत्तम काम करते. आत्ता मी ७२ वार्षांची आहे. वयाच्या ६५-६६ वर्षांपासून मी डॉ. सरदेशमुखांचे औषध घेत आहे. मी रोज शिवाजी पार्कला चालत राउंड मारते व घरातील बरेचसे काम करु शकते. आणि ह्याचे क्रेडीट मी डॉ. सरदेशमुखांना आणि परमेश्‍वरास देते. अगदी हवालदील व कमजोर झालेले पेशंट डॉ. सरदेशमुखांचे औषध घेऊन ताठ उभे राहिलेले मी पाहिले आहेत.
ट्रस्टने ह्या प्रकल्पातर्फे १९९७ आणि २००२ मध्ये “आयुर्वेद फॉर कॅन्सर” ह्या विषयावर पुणे येथे दोन जागतिक परिषदा आयोजित केल्या होत्या. त्याला मी स्वत: हजर होते (पेशंट म्हणून). त्यांत देश-विदेशांतून अनेक नामवंत आयुर्वेदिक व ऍलोपॅथिक डॉक्‍टर्स आले होते.
डॉ. स. प्र. सरदेशमुखांनी सुरु केलेल्या ह्या प्रकल्पाला असेच उत्तरोत्तर यश मिळो व माझ्यासारख्या अनेक लोकांना (पेशंट्‍सना) गुण येवो हीच परमेश्‍वराजवळ प्रार्थना.

Based on : Cancer Research Project (Decade Souvenir)

SRA, 59 yrs, female, 998965, Diagnosis : Breast Cancer

कॅन्सरला दिलासा
” ९ मार्च १९९५ रोजी माझ्या डाव्या स्तनाचे कॅन्सरमुळे ऑपरेशन झाले व त्यानंतर डॉ. विमल जैन यांची ऍलोपथीक औषधयोजना मी घेत होते. एप्रिल १९९६ मध्ये माझ्या मैत्रिणीकडून मला कळले की त्याच्या मामीला व बहिणीला स्तनांचा कॅन्सर झाला होता व त्यांनी ऍलोपॅथी बरोबर आयुर्वेदिक औषधयोजना सहाय्यक म्हणून सुरु केली व त्या एकदम मजेत आहेत. ही गोष्ट मी माझ्या यजमानांना तर त्यांनी मला डॉ. सरदेशमुख यांचीच औषधयोजना सुरु करण्याचा सल्ला दिला. ते स्वत: त्यांच्याकडे स्वत:साठी काही काळ जात होते आणि डॉ. सरदेशमुख यांनी कॅन्सर रिसर्च सेंटर मुंबईत सुरु केल्याने त्यांना माहीत होते.
एप्रिल १९९६ मध्ये एका बुधवारी आम्ही त्यांच्या दवाखान्यात दादर येथे गेलो. तेथे डॉ. स्वाती हळबे (दिक्षित) यांनी सर्व माहिती विचारुन माझी फाईल तयार केली व त्या शनिवारी मी प्रथम डॉ. सरदेशमुख यांना भेटले. दवाखान्यांत गर्दी होती व सर्व व्यवस्था नियोजनबध्द होती. सर्व सहकारी डॉक्टर आपापल्या कामात तत्पर होते. दीड तास थांबल्यानंतर माझा नंबर लागला व मी डॉ. ना भेटले. त्यांनी माझी नाडी पाहिली, सर्व रिपोर्ट्‍स पाहिले आणि सर्व काही ठीक होईल असे आश्‍वासन दिले. तेंव्हापासून दर महिना – सहा आठवडे अशा कालावधीने आयुर्वेदिक औषधयोजना सुरु करुन ती मी आजतागायत घेत आहे.
डॉक्टरांकडे प्रचंड गर्दी असते कारण आयुर्वेदिक औषध योजना सुरु करणारा हा कॅन्सर संशोधन प्रकल्प मुंबईत त्यांनीच प्रथम सुरु केला आहे. डॉक्टरांच्या दवाखान्यात बसले असताना मी स्वत:च्या आजाराविषयी सहसा बोलत नाही व अन्य रोग्यांची पण चौकशी करत नाही. कारण मला आजार आहे ही गोष्ट मला विसरायची आहे. डॉक्‍टरनी नाडी पाहिली व सर्व काही ठीक आहे असे सांगितले की तो परमेश्‍वराचा शब्द वाटतो व मनाला खूपच दिलासा मिळतो.
माझी ऍलोपॅथीची औषधयोजना पाच वर्षांपर्यंत चालू होती व त्यानंतर डॉ. जैन यांच्या सल्ल्याने ती बंद केली. मात्र आयुर्वेदिक औषधयोजना गेली आठ वर्षे सतत चालू आहे आणि माझी प्रकृती अतिशय चांगली आहे. आजाराविषयी मी आपणहून कोणास सांगितले नाही तर मी आजारी आहे असे वाटत नाही यांचे सर्व श्रेय डॉक्टरांना व त्यांच्या उपचारपध्दतीला आहे. तेथे एक-दीड तास आम्ही थांबतो तेंव्हा कंटाळा येतो आणि मनांत विचार येतो की डॉ. सरदेशमुख हे सर्व काय सहन करीत असतील यांचे आश्‍चर्य वाटते- कारण डॉक्‍टर वर्षातले काही महिने- सोलापूर, पुणे, मुंबई असे रिसर्च सेंटरवर हजर असतात आणि वाघोली येथील हॉस्पिटल, कॉलेज, ट्रस्ट इत्यादींचे संपूर्ण व्यवस्थापन पण पहात असतात. आणि एवढें असूनही त्यांना कधेही कंटाळलेले, त्रासलेले, दमलेले असे पाहिलेले नाही. डॉक्‍टरांचे हे व्यक्‍तिमत्व त्यांच्या अनेक सहकार्‍आंना व त्यांचेकडे येणार्‍या रोग्यांना प्रेरणा देणारे आहे.
” भारतीय संस्कृति दर्शन ट्रस्ट” तर्फे दरवर्षी मुंबईत कॅन्सरची विनामुल्य चिकित्सा शिबिरें भरतात. अशाच एका शिबिरामध्ये डॉ. अरविंद कुलकर्णी यांनी आपल्या भाषणांत सांगितले कीं रोग मानाने अर्धा बरा होतो व औषधाने अर्धा बरा होतो. हे मला मनोमन पटले. मी सुध्दा आपण या आजारातून निश्‍चितपणे बरी होणार आहे अशा थाटात जगत आले. माझ्या मैत्रिणी म्हणतात की, एवढा मोठा आजार झाला असतां (मला डायबेटीस पण आहे) तू एवढी आनंदी कशी? त्यावेळी मी म्हणते की याचे श्रेय माझी स्वत:ची मानसिक भूमिका, माझे यजमानांकडून मला मिळणारी दर्जेदार वागणूक आणि डॉ. सरदेशमुखांचे उपचारपध्दतीमुळे मिळणारा दिलासा याला आहे.
आम्ही वाघोली येथे दोन वर्षापूर्वी गेलो तेव्हा तेथील परमपूज्य महाराजांनी समाधी, हॉस्पिटल, कॉलेज, पंचकर्म व्यवस्थेसाठी राहण्याची सोय इ. गोष्टी पाहिल्या व खूप समाधान वाटले. पंचकर्म व्यवस्थेसाठी ज्या निवास खोल्या आहेत त्या अत्याधुनिक सोयी असणार्‍या आहेत. याचवेळीं तेथे वेगवेगळ्या औषधी वनस्पतींची पण लागवड केलेली आहे. औषधे तयार होताना पण पाहतां आली. तेथे असणारे डॉक्टर्स व त्यांचे सहकारी हे एका ध्येयाने प्रेरित होऊन काम करणारे आहेत व त्यांना परमपूज्य महाराजांचे आशीर्वाद आहेत असे दृश दिसले. त्यानंतरच्या काळांत त्यांनी ” अथर्व आयुर्वेद फार्मास्युटिकल्स” या नावाखाली जी औषधे निर्माण केली आहेत ती दर्जेदार आहेतच पण त्यांची वाढत असणारी संख्या पाहून हा प्रकल्प पण उत्तम तर्‍हेने प्रगती करीत आहे याची खात्री पटते. ट्रस्टतर्फे ” आयुर्वेद फॉर कॅन्सर” या विषयावर ज्या दोन जागतिक परिषदा आयोजित केल्या त्या वेळी प्रसिध्द केलेल्या “आश्‍वासन” या स्मरणिका म्हणजे तर उत्तम संदर्भ ग्रंथच झाले आहेत.
डॉक्टरांच्या आयुर्वेदिक उपचारपध्दतीने मला जसा दिलासा मिळाला तसा अन्य असंख्य रोग्यांना मिळू दे! त्यांच्या उपचारपध्दतीची कीर्ती देशोदेशी पसरु दे हीच प्रभूचरणी प्रार्थना! डॉक्‍टरांना व त्यांच्या सहकार्यांना शतश: धन्यवाद!
Based on : Cancer Research Project (Decade Souvenir)

GDR, 29 yrs, male, 991054; Diagnosis & History : Teratoma and Choriocarcinoma of testis, post surgery, chemotherapy.

“I am glad to participate in the ‘IIIrd International Conference on Ayurved for Cancer’ organised by ‘Ayurved Hospital & Research Center’ of ‘Bharatiya Sanskriti Darshan Trust’.
After I reached here I am asked by every body that if I am a doctor or a photographer. That says it all. I was diagnosed having right side testicular tumor in 1998. After surgery and chemotherapy, I felt that I need something that can provide further protection. So I met Dr. Sardeshmukh. There were a lot of side effects of chemotherapy but I could recover from them and the whole credit goes to the Ayurvedic Treatment. Moral support from the family and treating doctors is also important and I received it from Dr. Sardeshmukh and his team. Now I can follow my regular duties and fulfill my responsibilities very well. My role model is Lance Armstrong who has won the difficult race of Tour de France inspite of his Cancer.
Dr. Arvind Kulkarni always says that, people take a person as ‘Canceled’ who suffer from ‘Cancer’. But now I can say that if we follow the treatment sincerely then we can ‘Cancel’ the ‘Cancer’.”

Based on : Ashwasan III (Proceedings of IIIrd International Conference on Ayurved for Cancer)

MCH, 58 yrs, female, 998724, Diagnosis : Breast Cancer

मी – एक कर्करुग्ण!
“जीवनाच्या संध्याकाळी
एक क्षण येऊन गेला,
जाताना मला म्हणाला,
थांब! एकटी कुठे चाललीस?
मी आहे ना तुझ्याबरोबर,
तुझा मदतनीस!”
आज बघता त्या घटनेला आठ वर्षे उलटून गेली. परंतु आठवणी मात्र अजून ताज्याच आहेत, अगदी जशाच्या तश्या! जणू काही घडल्या आहेत की काय असेच वाटते!
“भारतीय संस्कृति दर्शन ट्रस्ट”, वाघोली, या संस्थेच्या संशोधन प्रकल्पाला दहा वर्षे पूर्ण होत आहेत. त्या बद्दल इथे मनापासून रुग्णसेवा करणारे सर्व डॉक्‍टर्स, विशेषत: डॉ सरदेशमुख व त्यांचे सहकारी, सर्व परिचारिका व इतर सर्व सेवकांचे मी माझ्या कुटुंबियांतर्फे हार्दिक अभिनंदन करते. आणि यापुढेही या संस्थेला सुयश चिंतून मनापासून आभारही मानते. खरे तर, आभार मानायचे तेही एक उपचार म्हणूनच! कारण मी प्रथम इथे उपचारासाठी आले, आणि आजपर्यंत मी इथलीच “एक” होऊन गेले! याचे महत्वाचे कारण म्हणजे ही ट्रस्ट बांधण्यासाठी मिळालेली पवित्र वास्तू आणि तिला असणारा अध्यात्मिक पाया! आणि सर्वात महत्वाचे म्हणजे इथे बांधलेली परमपूज्य प्र. के. सरदेशमुख यांची समाधी! आणि त्यांच्याजवळच बांधलेली त्यांच्या गुरुची समाधी!
सकाळच्या प्रसन्न वातावरणात समाधीचे दर्शन घेताच मन प्रसन्न होते. आणि आपण “कर्करुग्ण” आहोत हे क्षणभर विसरुन जातो. इथेच हळूहळू रुग्णाचे मन खंबीर बनावयास सुरुवात होते.
८ एप्रिल १९९६ रोजी माझ्या वयाच्या ४१ व्या वर्षी माझे “ब्रेस्ट कॅन्सरचे” ऑपरेशन माझ्या राहत्या घराजवळील हॉस्पिटलमध्ये तळेगाव येथे अतिशय व्यवस्थितपणे पार पडले. मुंबईचे शल्य विशारद डॉ. प्रमोद बापट व त्यांचे सहकारी डॉ. नीळकंठ देव या दोन्ही तज्ज्ञ डॉक्‍टरांनी आपल्याच घरातील एक व्यक्‍ती समजून, योग्य चिकित्सा करुन माझी शस्त्रक्रिया यशस्वी केली. त्याबद्दल त्यांचे योगदान मी कधीही विसरु शकणार नाही. त्यानंतरची मला देण्यात येणारी “केमोथेरपी” ची अतिशय अवघड अशी उपचारपध्दती ही त्यांच्याच देखरेखीखाली पार पडली. ही चिकित्सा चालू असतानाच आमचे जुने स्नेही श्री. गोडसे यांनी आम्हाला या ट्रस्टबद्दल माहिती सांगितली व इथे तुम्ही जाऊन तपासणी करुन या असा मोलाचा सल्ला दिला. त्यानंतर लगेचच ऑगस्ट १९९६ मध्ये मी इथे तपासणीसाठी आले. त्यावेळी मला इथे जाणवली ती रुग्णाबद्दल डॉ. स. प्र. सरदेशमुख यांना वाटणारी जिव्हाळ्याची आस्था! योग्य तपासणी करुन योग्य तो औषधोपचार सुचविण्याची किंवा देण्याची इथली पध्दत खूपच वेगळी आहे. त्यामुळे रुग्णाच्या अशा नाजूक अवस्थेत रुग्णाला जो विश्वास हवा असतो तो इथे सहज मिळतो आणि रुग्ण डॉ. सरदेशमुखांच्या सल्ल्यानुसार उपचार करुन घेण्यास मुळीच घाबरत नाही.
ज्यावेळी फेब्रुवारी १९९७ मध्ये मला इथे “पंचकर्म” उपचारपध्दती दिली गेली त्यावेळी मला प्रकर्षाने जाणवले ते म्हणजे डॉक्टरांनी केलेली माझी सेवा (शुश्रुषा)! सकाळी उठल्यापासून रात्री झोपेपर्यंत मला काय काय उपचार दिले गेले याचा सर्व बारीक -सारीक तपशील इतरांतर्फे डॉक्‍टरांपर्यंत पोहचविला जात असे. रोज सकाळी अगदी वेळेवर येऊन माझी विचारपूस करुन माझ्या तक्रारी – खाण्यापिण्याविषयी, झोपण्याविषयी वगैरे डॉक्टर अतिशय शांतपणे ऐकून घेत असत. अगदी आई आपल्या लहान मुलाची जितकी प्रत्येक बारीक सारीक गोष्टींची काळजी घेते तितकीच, किंबहुना त्यापेक्षाही कणभर जास्तच काळजी माझी इथे घेतली जात असे. “पंचकर्म” उपचाराचे ते पंधरा दिवस मी इतका आराम अर्थातच डॉक्टरांच्या सल्ल्यानूसार केला की माहेरवाशीणीलाही माहेरपणात एवढा आराम अभावानेच मिळेल!
१९९७ नंतर १ ते १ १/२ वर्षे सोडता म्हणजे जवळ जवळ पाच – सहा वर्षे मी किरकोळ औषधाखेरीज कॅन्सरसाठी म्हणून कोणतेही औषध घेतलेले नाही ही अतिशय लक्षात ठेवण्याजोगी बाब आहे ! एक गोष्ट मात्र नक्‍की की, रोग्याने पण डॉक्‍टरांच्या सल्ल्यानूसार वागले पाहिजे. पथ्ये काटेकोरपणे पाळलीच पाहिजेत. कारण डॉक्‍टर हे सर्व रोग्यास रोगमुक्‍त करण्यासाठी सांगत असतात. असे डॉक्‍टर भेटणे आणि त्यांच्या उपचारामुळे आपण एवढ्या गंभीर आजारातून बरे होणे हा ही परमेश्‍वरी कृपेचाच एक भाग आहे, असेच म्हणावे लागेल.
जेवढी आपुलकी डॉक्‍टरांना आहे, तेवढीच आपुलकी इथे काम करणार्‍या प्रत्येक व्यक्‍तीला आहे. (सर्व सेवक वृंदाला) हे या संस्थेचे ठळक वैशिष्ट्य म्हणावे लागेल. डॉ. विनिता देशमुख, डॉ. प्रभाताई गोडबोले, डॉ. रणजित निंबाळकर, डॉ. बाबा पाटील, डॉ. काशीकर यांच्याबरोबरीचे सर्व डॉक्‍टर्स, तसेच श्री. सोमनाथ, सौ. चिंचणे सिस्टर यासारखे काळजीने सेवा करणारे इथे हजर असल्यावर रुग्णाला कोणत्याही गोष्टीची काळजी करण्याचे काही कारणच नाही!
आता थोडे घरच्याविषयी सांगते! माझे पती श्री. होनप यांचा तर या सर्व घटनांमध्ये सर्वात मोठा सिंहाचा वाटा आहे. असे म्हंटले तर वावगे ठरणार नाही. डॉक्‍टरांच्या सल्ल्यानूसार मला दवाखान्यात आणून सोडणे, मनावरचा ताण असह्य होत असताना रोज इथे हजर राहणे, घरच्या बछड्यांची विचारपूस करुन त्यांचे मन सांभाळणे, आणि अत्यंत महत्वाचे म्हणजे या सर्वांसाठी लागणारा अमाप पैसा, त्याबद्दलच्या विवंचना, असे एक ना अनेक आर्थिक प्रश्‍न सोडवणे आणि या सर्व गोष्टी हसतमुखाने करणे – तेच करो जाणे सर्व काही !
अशीही परिस्थितीमध्ये माझ्या गुरुंच्या आशीर्वादाने माझा मुलगा १० वी इयत्तेमध्ये त्यावेळी ७१% गुण मिळवून प्रथम श्रेणीमध्ये उत्तीर्ण झाला ही गोष्ट कौतुकास्पदच नाही का? आणि माझी लाडकी कन्या – १२ – १३ वर्षांची – आईची काळजी करीत “घरचं सर्व काही सांभाळत होती. माझी आई माझी ही वार्ता कळताच ताबडतोब धावत आली. वयाची सत्तरी ओलांडून गेल्यानंतरही अविरतपणे आम्हा सर्वांसाठी कष्ट करीत, माझी काळजी करत – करत माझ्या घरची “धुरा” सांभाळत होती. कारण, कितीही कष्ट पडले तरी ती माऊलीच ! तिची सर कधी कोणाला येईल का? तसेच माझ्या मावस सासूबाईंही साठी ओलांडलेल्या, त्यांनीही आजारपणात माझी फार – फार सेवा केली. ही उल्लेखनीय बाब म्हणावी लागेल! असे असूनही दोन्ही मुलांसाठी मला जगलेच पाहिजे. ही जिद्द माझ्या मनात घर करुन बसली होती. आणखी महत्वाची गोष्ट अशी की माझ्या मुलांच्या आत्या – वयाने व मानाने घरातील मोठ्या – त्यांना फीट्‍स चा त्रास असूनही ( त्या माझ्याचकडे राहतात) घटस्पोटित असूनही मानसिक व शाररिक त्रास सहन करत – करत घरात सतत लक्ष देऊन माझ्या मुलांवर मायेची पाखर घालत त्यांना मानसिक आधार देण्याचे काम करीत असत ! या गोष्टीचा इथे आवर्जून उल्लेख केल्याशिवाय माझे लेखन पूर्ण होऊ शकणार नाही. असो, यावेळी पैशाची, कष्टाची, वेळोवेळी मदत करणारे, स्नेही, सोबती, आप्तेष्ट, नातेवाईक (यात दीर, जावा, नणंद, पुतण्या, पुतणे, भाचे वगैरेंचा उल्लेख करणे इष्टच आहे ! ) हितचिंतक यांचाही यात फार मोठा वाटा आहेच हे नाकबूल करुन चालणार नाही !
या सर्व सकारात्मक परिस्थितीमध्ये मी रोज मला योग्य मार्ग दाखवणारे माझे गुरु, त्यांच्या आशीर्वादानेच आजारपणात, कामात मिळालेली प्रेरणा, सद्‍गुरु श्री सत्यसाईंची माझ्यासारख्या अज्ञानी असलेल्या भक्‍तावर त्यांनी केलेली कृपा या सर्व सुखद घटनांचे स्मरण करीत करीतच माझा मदतनीस माझ्याबरोबर असेपर्यंत जीवनाची संध्याकाळ पहाटेच्या प्रसन्नतेसारखी फुलवत राहीन!

Based on : Cancer Research Project (Decade Souvenir))

ABK (Patient’s father), Diagnosis : Leukaemia

“माझ्या मुलाला जानेवारी मध्ये ल्युकेमिया झाल्याचे निदान पुणे येथील डॉ. शशिकांत आपटे यांचेकडून केलेल्या विविध तपासण्या व चाचण्यांवरुन समजले.
आम्ही पूर्णपणे हताश झालो. सातारा येथील नोकरी, घरदार सोडून जवळपास १ १/२ वर्षे येथे राहिलो. त्याच दरम्यान आमच्या शेजारील श्रीमती बागायतकर आजी यांचेकडून श्री. सरदेशमुख सरांच्या ट्रस्टची माहिती समजली. त्यानुसार आम्ही पेशंट व सर्व कागदपत्रे, रिपोर्ट, औषधांची यादी घेऊन भारतीय संस्कति दर्शन ट्रस्ट येथे भेट दिली. तेथे पोहचल्यावर सर्व सहकार्‍यांनी व डॉक्‍टर्स यांनी माझ्या मुलाची व माझी आपुलकीने चौकशी केली. सर्व कागदपत्रांची पहाणी केली. तसेच ट्रस्टची उपचारांसंबंधीची सर्व माहिती व पध्दत समजावून सांगितली. मुलाच्या आजारावर आमचे ऍलोपॅथी बरोबर आयुर्वेदिक उपचार पध्दतीचा ग्रुपमध्ये नोंद करुन उपचार सुरु केले.
तेव्हापासून आजपर्यंतचे त्याच्या तब्येतीत खूप सुधारणा आहे. वजनात वाढ झाली, भुकेची तक्रार कमी झाली इत्यादी फायदेच झाले. ऍलोपॅथीमधील इंजेक्‍शन कोर्स शिवाय कोणत्याही छोट्या- मोठ्या आजारासाठी हॉस्पिटलमध्ये ऍडमिट करण्याची वेळ आली नाही हेच आमच्या दृष्टीने अत्यंत आनंदाची गोष्ट आहे. कारण ऍडमिशन नंतर परगावच्या लोकांची काय अवस्था होते हे आम्ही अनुभवले आहे.
परगावातून आम्ही ट्रस्टच्या ठिकाणी उपचारास जाताना काही वेळेस उशीर झाला तरी ट्रस्टमधील सर्वांनी आम्हास सहकार्य केले व उशीराबद्दल न रागवता ट्रिटमेंट दिली. श्री. सरदेशमुख सर व डॉ. अरविंद कुलकर्णी या दोघांनी आम्हास योग्य मार्गदर्शन व सल्ला दिलेला आहे. आयुर्वेदिक औषधांच्या वापरामुळे ऍलोपॅथीतील औषधेही चांगली लागू पडली असावीत असा आमचा अंदाज आहे.
या ट्रस्टची सर्वात महत्वाची गोष्ट म्हणजे आम्हास कधीही पैसे कमी आहेत किंवा आज देता येत नाहीत असे सांगितले तर कधीही औषध देण्यामध्ये कोणतीही अडचण किंवा त्रास झाला नाही. (ट्रिटमेंटच्या इतर खर्चामुळे आम्हाला बरेच वेळा आर्थिक अडचणी येत होत्या पण त्याचा परिणाम ट्रस्टकडून मिळणार्‍या उपचारावर कधीही झाला नाही.)
ट्रस्टचे सर्वच सभासद आम्हाला उपचाराबरोबर आधार व आपुलकीही देतात. डॉ. अरविंद कुलकर्णी, डॉ. सरदेशमुख सर ह्यांच्या योग्य मार्गदर्शन सल्ल्याखाली, उपचार तसेच आधार व आपुलकीच्या जागेवरच आम्ही या अडचणीवर पूर्णपणे मात करणार असल्याची आमची खात्री आहे हे निश्‍चितच! आपल्या ट्रस्टच्या पुढील प्रदीर्घ यशस्वी वाटचालीस आमच्या हार्दिक शुभेच्छा!
Based on : Cancer Research Project (Decade Souvenir)

MVK, 36 yrs, male, 997862 Diagnosis : Blood Cancer

काळ आला होता पण….
“अनपेक्षितपणे संकटे कोठून येतील हे त्या परमेश्‍वरालाच माहित. पण त्याच्या पाठोपाठ तो मार्ग पण दाखवत असतो. फक्‍त आपली त्या परमेश्‍वरावर श्रध्दा हवी असेच काहीसे माझ्याबाबतीत झाले.
मी २४ वर्षाचा, तब्येतीने व्यवस्थित, बी. कॉम. पर्यंत शिकलेला व नुकताच नोकरी करणारा मध्यमवर्गीय कुटुंबातील मोठा मुलगा (हा मुद्दा लिहीण्यामागचा अर्थ तुमच्या लक्षात आला असेलच) आणि तो एक काळाकुट्ट दिवस माझ्या आयुष्यात आला की या आजाराचे नाव ऐकताच संपूर्ण कुटुंब, नातेवाईक व माझे मित्र यांच्या दु:खाला पारावार उरली नाही. तो आजार म्हणजे ब्लडकॅन्सर (रक्‍ताचा कर्करोग)
अशा परिस्थितीतसुध्दा आम्हाला अनेक चांगली माणसे भेटली आणि जीवनात पुन्हा एकदा उभे रहाण्याचा धीर मिळाला आणि मी जो आज उभा आहे तो त्यांच्यामुळे.
तुम्हाला सर्वांना कल्पना असेल की ह्या रोगावर मुंबईत टाटा मेमोरिअल हॉस्पिटल येथे उपचार होतात व त्याकरिता रुग्णाला केमोथेरपीचे दिव्य पार करावे लागते. त्या दरम्यान रुग्णाला होणारा त्रास, वेदना याचा विचारच न केलेला बरा, पण या त्रास आणि वेदना कमी करण्याचे अनेक मार्ग आहेत आणि त्यातील एक महत्वाचा मार्ग म्हणजे “आयुर्वेद”. आपल्या सगळ्यांना ठाऊक आहे की भारतात आयुर्वेदाला अनन्यसाधारण महत्व आहे.
हा आजार आपण लपवून न ठेवता यावर चर्चा करीत गेलो तर मार्ग सापडतात. माझ्या या आजाराची बातमी माझ्या एका मामाला समजली आणि त्याने मला भारतीय संस्कृति दर्शन ट्रस्टच्या दादर येथील क्‍लिनीक येथे संपर्क करण्यास सांगितले. आम्ही दि. १६ ऑगस्ट, २००४ रोजी संपर्क साधला.
इथे आल्यावर माझ्या आजाराची पूर्णपणे चौकशी करण्यात आली. सर्व रिपोर्टस्‌ पाहून औषधोपचार सुरु केले आणी सर्वांनी धीर दिला. त्या औषधांमुळे सर्वात मोठा आणि महत्वाचा फायदा झाला तो म्हणजे केमोथेरपीमुळे होणारे साईडईफेक्‍ट्स अगदी कमी झाले. त्यामुळे होणारा त्रास, वेदना कमी झाल्या.
ही औषधे जर मी घेतली नसती तर कदाचित केमोथेरपी मी सहनच करु शकलो नसतो. कारण केमोथेरपीमुळे होणारे त्रास मी पाहिलेत, ऐकलेत पण त्या तुलनेत मला झालेला त्रास हा खूपच कमी प्रमाणात होता. फक्‍त एकच पथ्य रुग्णाने पाळले पाहिजे आणि ते म्हणजे वैद्यांनी सांगितलेली पथ्य पाळणे, तर या औषधांचा फायदा निश्‍चितच रुग्णाला होतो.
आज मी पुन्हा जो जीवनात उभा आहे तो भारतीय संस्कृति दर्शन ट्रस्टचे वैद्य श्री. स. प्र. सरदेशमुख, डॉ. अरविंद कुलकर्णी आणि सर्वांशी आपुलकीने वागणारे त्यांचे सहकारी. मी ह्या सर्वांचा अत्यंत ऋणी आहे की ज्यांनी मला माझे जीवन परत एकदा पूर्वीसारखे जगण्याची संधी दिली. आज मी माझे पूर्वीसारखेच जीवन जगतो आहे. मी सगळीकडे हिंडतो, फिरतो, नोकरी करतो. (पण सर्व पथ्य आणि माझी तब्येत सांभाळून )
जरी माझे वय इतरांना उपदेश देण्याचे नसेल तरी एवढचं सगळ्यांना सांगेन की अशावेळी (देव करो आणि अशी वेळ कोणावरही येऊ नये) थोडा विश्वास स्वत:वर थोडा विश्वास देवावर आणि थोडा विश्वास तुमच्या डॉक्‍टरांवर ठेवलात तर कोणीही या आजारातून आपली सुटका करुन घेऊ शकतो.
पुन्हा एकदा या सर्वांना मनापासून नमस्कार करतो आणि पुढील आयुष्यासाठी आशिर्वाद मागतो.

Based on : Cancer Research Project (Decade Souvenir)

SSA, 63 yrs, female, 994895, Diagnosis : Tumour

“डिसेंबर २००० मध्ये मला श्‍वासोच्छवासाला त्रास होऊ लागला. जेवताना विशेषत: पोळी खाताना विचित्र वाटू लागले. कान – नाक – तज्ञ डॉक्‍टरांकडे गेलो असता, “ट्यूमर” असल्याने निदान झाले. लगेच “जसलोक” रुग्णालयात शस्त्रक्रिया झाली. “लिंफोमा” असल्याचे डॉक्‍टरांच्या निदर्शनास आल्याने, “केमोथेरपीचे” तीन हप्ते घ्यावे लागले. नंतर “बॉम्बे हॉस्पिटल″ मधून ३० वेळा “लाइट रेडिएशन” चे उपचार झाले. डॉक्‍टरांनी धोका टळल्याचे सांगितले. तरीही मनाला रुखरुख वाटत होतीच. डॉ. अनंत गोरे, डॉ. प्रबोध कर्णिक, डॉ. बळवल्ली, कॅन्सर स्पेशलिस्ट डॉ. गोपाल यांनी वेळोवेळी तपासून मानसिक आधार दिला. तरीही कुटुंबीय व आप्तेष्ट यांचे आग्रहावरुन, सुरवातीपासूनच, आयुर्वेद चिकित्सेसाठी डॉ. सदानंद सरदेशमुख यांचेकडे गेले.
तेव्हापासून म्हणजे गेली तीन वर्षे – त्याहून अधिक काळ – मी डॉ. सरदेशमुखांना महिन्यातून एकदा तरी भेटते व औषदोपचार घेते. ऍलोपेथी बरोबर आयुर्वेदाची पण औषधे मी घेते. त्यामुळे “केमोथेरपी” आणि “लाइट रेडिएशन” च्या “साइड इफेक्‍टस्‌” चा त्रास कमी व्हायला मदत झाली, हे निश्‍चित. डॉ. सरदेशमुख हे कर्करोगावर आयुर्वेदाचे उपचार करणारे नामवंत डॉक्‍टर होत. वैद्यकीय व्यवसाय करण्याचा गेल्या आठ पिढ्यांचा वारसा त्यांनी नुसता जतन केला नाही, तर त्यात जमेची भर घातली. पुणे जवळ “वाघोली” येथे कर्करोगावर उपचार करणारे त्यांचे प्रसिध्द केंद्र आहे. मी मात्र दादर येथे त्यांना भेटते.
डॉ. सरदेशमुख मला महिन्यातून एकदा तपासतात. त्यांच्या अनुपस्थितीत, डॉ. अरविंद कुलकर्णी पण क्‍वचित प्रसंगी मला देतात व औषधोपचार करतात. विषेश म्हणजे डॉ. सरदेशमुख व त्यांचे सर्व सहकारी धीर देतात म्हणून मी सावरले. डॉ. सरदेशमुखांकडे रुग्णांची खूप गर्दी असते. कधी रुग्णवाहिकेत तर कधी टॅक्‍सीत सुध्दा त्यांना रुग्णांना तपासावे लागते. त्यांचे खास वैशिष्ट्य म्हणजे नाडी तपासून ते धीर देतात व रुग्ण नाउमेद होणार नाही, ह्याची काळजी घेतात. त्यामुळे हुरुप येतो व इच्छाशक्‍ति बळावते. डॉ. सरदेशमुख व त्यांचे सर्व सहकारी आपुलकीने वागतात, आस्थेवाईकपणे चौकशी करतात, दूरध्वनीवरुन सुध्दा मदत करतात. म्हणून त्या सर्वाविषयी कृतज्ञता व्यक्‍त करण्यासाठी मजपाशी शब्दच नाहीत. म्हणून डॉ. सरदेशमुखांना, त्यांच्या संस्थेला, कार्याला व सर्व सहकार्‍यांना हार्दिक शुभेच्छा देऊन मी विराम घेते. शुभास्ते पंथान : भवन्तु ।

Based on : Cancer Research Project (Decade Souvenir)

NVK, 58 yrs, female, 991568, Diagnosis : Eusophagus and Stomach Cancer

“मी सौ. निर्मला रायकर. वय ६५. एक कर्करोग रुग्ण. गेली ६ वर्षे वै. श्री. स. प्र. सरदेशमुख संचालित कॅन्सर संशोधन प्रकल्प, आयुर्वेद विभाग, दादर, मुंबई यांच्या उपचाराखाली आहे. मला आलेल्या अनुभवांची ही कृतज्ञतापूर्वक आठवण.
वै. श्री. स. प्र. सरदेशमुख यांचे संपर्कात येण्यापूर्वीची माझी पूर्वपिठीका माहीत असणे महत्वाचे आहे. म्हणून प्रथम ही पूर्वपिठीका.
डिसेंबर १९९८ पासून अन्न तसेच द्रव पदार्थ खाताना व गिळताना ते अन्न नलिकेतून नेहमीप्रमाणे पुढे सरकत नसल्याचे जाणवू लागले. स्थानिक तज्ज्ञ ऍलोपॅथीक डॉक्‍टरांकडे गेले असता त्यांनी औषधोपचार सुरु केले. विशेष तपासण्या न करता औषधोपचाराने आराम वाटेल असे सांगितले. परंतू २-३ महिन्यात फारसा फरक पडेना तेव्हा माझे बंधू वै. श्री. भि. के. पाध्ये गुर्जर व बहीण वै. सौ. विमल करंदीकर यांचा सल्ला घेतला. त्यानूसार रक्‍त तपासणी, एक्‍स-रे, सोनोग्राफी, सिटी स्कॅन व बायोप्सी इ. सर्व तपासण्या करवून घेतल्या त्याचे निष्कर्ष असे निघाले-
1. Invading fundus of stomach
2. Ulcerative growth involving G. E. junction
या स्थितीत शस्त्रक्रियेशिवाय अन्य कोणताही तत्कालिक उपाय नाही. या वेळे पर्यंत माझे खाणे-पिणे जवळ जवळ ७५% कमी होत आले होते. शस्त्रक्रिया न केल्यास ते पूर्ण बंद होण्याचा धोका होता.
“धरले तर चावते, सोडले तर पळते” अशा परिस्थितीमुळे मी कोणत्याही परिस्थितीला सामोरे जाण्याची मानसिक तयारी करुन शस्त्रक्रियेला संमती दिली. २ एप्रिल १९९९ रोजी खाजगी रुग्णालयात शस्त्रक्रिया झाली, शस्त्रक्रियेद्वारे निघालेल्या भागांची सर्जिकल पॅथॅलॉजी चिकित्सा केली.
त्याचे निष्कर्ष असे-
1. Sauamous cell carcinoma (Grade II) of lower Esophagus involving adjoining stomach (Stage T4N1Mx)
2. 2/4 lymph nodes contain metastatic carcinoma
वरील निष्कर्ष पाहून उपरोलेखित बंधू व भगिनी यांचे मताने प्रकरण जवळ जवळ हाताबाहेर गेले असे वाटत असले तरी केमोथेरपी करुन काही उपयोगी होतो का पहावा अस विचार त्यांनी सुचविला. परंतु समाजात आजुबाजुला माझ्या पहाण्यात आलेल्या केमोथेरपी केलेल्या रुग्णांना शारिरीक यातना लक्षात घेतल्या व तशा यातना, मला मानसिक अथवा शारिरीक दृष्ट्या सहन करणे शक्‍यच नव्हते. शिवाय या उपायाने पूर्ण आराम पडेल याची खात्री पण नव्हती. शस्त्रक्रियेपूर्वीपासून मी मनाची पूर्ण तयारी केली होती. त्यामुळे अंतिम परिणाम काही झाला तरी चालेल पण केमोथेरपीला स्पष्ट नकार दिला. त्यावेळी माझी बहीण वै. सौ. विमल म्हणाली, ऍलोपॅथीतील उपाय नको तर आयुर्वेदिक उपाय करुया. तिने वै. श्री. स. प्र. सरदेशमुख संचालित कॅन्सर संशोधन प्रकल्प आयुर्वेद विभाग दादर यांचे नाव सुचविले व म्हणाली की वै. श्री. स. प्र. सरदेशमुख हे वरील प्रकल्पाद्वारे संशोधन करतात. रोग निर्मुलन झाले नाही तरी रुग्णाची रोग प्रतिकार शक्‍ति वाढवून रुग्णाला सुसह्य जीवन जगण्याला सहाय्यभूत होतात. हे ऐकून मी याला तयार झाले. योगायोगाने वै. श्री. स. प्र. सरदेशमुख हे माझे बंधु वै. श्री. भि. के. पाध्ये गुर्जर यांच्या चांगले परिचयाचे होते. तसेच प्रकल्पामध्ये वै. श्री. स. प्र. सरदेशमुख यांचे हाताखाली कार्यरत असलेली वै. सौ. वासंती गोडसे, वै. सौ. विमलच्या परिचयाची होती.
या वेळी मी गोरेगाव (मुंबई) येथे बहिणीकडे होते. तीस-बत्तीस टाक्‍यांची शस्त्रक्रिया झालेली, आधीच अशक्‍त झालेली, त्यात जवळ जवळ २ आठवडे नलिकेद्वारे द्रवाहार. अशा परिस्थितीत वै. श्री सरदेशमुख यांच्याशी संपर्क साधला. त्यांनी मला तपासले. सर्व अन्य माहिती नोंद केली व औषधोपचार सुरु केले. त्याला मे २००४ मध्ये ६ वर्षे पूर्ण झाली.
शस्त्रक्रियेत जठराचा जवळ जवळ अर्धा भाग – जठर व अन्ननलिका या जंक्‍शनचा भाग गेल्यामुळे जठरात तयार होणारे साधक – बाधक वायु पुढे सरकण्याला अडथळा निर्माण होइ. परिणामी अन्नावर वासनाच होत नसे. जठराचा आकार लहान झाल्यामुळे एका वेळी आवश्‍यक तेवढे अन्न खाता येत नसे. दर २ – २ तासांनी थोडे थोडे खावे असा सल्ला वैद्य देत पण सुरुवातीच्या काळातील कारणांमुळे ते शक्‍य होत नसे व शाररिक व मानसिक अस्वस्थता वाढत असे. याचा परिणाम मल विसर्जनावर सुध्दा होई. मुळात मला दिवसातून २ वेळा मलविसर्जनाची सवय होती. आता दोन – दोन दिवस होत नसे. त्यातच मला मुळव्याधीचा जुनाट विकार होता. २ – २ तासांनी खाण्यापिण्याचा प्रयत्न करणे, दिवसातून ६ – ६ वेळा औषधी चूर्ण – गोळ्या यांचे सेवन करणे ते सुध्दा जेवणानंतर अगर दूधाबरोबर – दूध माझे आवडते पेय होते. परंतू शस्त्रक्रियेनंतरच्या या उपचारात इतका वीट आला की दूध पाहिले तरी उलटी होईल असे वाटे. शस्त्रक्रियेपूर्वी वजन ६० कि. होते. ते आता घटत ३८ किलोवर आले होते. प्रथम १ वर्षभर हे सर्व कठीण झाले. या काळात २- ३ महिन्यांनी एकदा सलाईन सुध्दा लावावे लागले. मी घराच्या बाहेर पडू शकत नसे. ताकद नसल्याने स्वत:ची आन्हिके स्वत:करणे फार त्रासदायक होई त्यामुळे भरल्या संसारात सुध्दा जगण्याचा उत्साह वाटत नसे.
कुटुंबातील सर्वांच्या सहृद्‍यतेमुळे, प्रोत्साहनाने हळूहळू यात फरक पडू लागता व आज ६ वर्षानंतर आपण आयुर्वेदाकडे वळलो याचा सुखद अनुभव येऊन जीवनात उत्साह निर्माण झाला आहे. गेल्या २ – ३ वर्षात अहमदाबाद – कोकण – कोल्हापूर – पुणे अशा ठिकाणी कारणपरत्वे जाऊन राहूनही आले. सर्वच नसल्या तरी ८५% तक्रारी कमी होऊन उत्साह वाटतो. ६ – ६ वेळा खाणे पिणे औषधोपचार चालू आहेत. वयपरत्वे येणार्‍या तक्रारी च वैद्यांच्या पथ्यपाण्याच्या सूचनांचे तंतोतंत पालन न होण्याची प्रवृती सोडल्यास आज जी मी आहे ती केवळ कॅन्सर संशोधन प्रकल्प आयुर्वेद विभाग संचालक वै. स. प्र. सरदेशमुख व त्यांचे सहाय्यक यांचे मुळेच.
रुग्णांनीसुध्दा संपूर्ण विश्‍वासाने व निष्ठेने त्यांच्या उपक्रमाला सहाय्यभूत होणे जरुरीचे आहे. त्यामुळे त्यांच्या संशोधनातून खात्रीची आयुर्वेद उपचार पध्दती विकसित होऊन भविष्यात या रोगावर रामबाण उपाय निघू शकेल असा विश्‍वास वाटतो.

Based on : Cancer Research Project (Decade Souvenir))

SVN, 48 yrs, female, 997653, Diagnosis : Myloma

“२००२ या वर्षी नोव्हेंबर महिन्यात मला “मायलोमा” झाल्याचे निदान झाले आणि नेहमीप्रमाणे आम्ही सर्वांना प्रचंड मानसिक ताण आला होता. वैद्यकीय उपचार सुरु झाले. याच्याचबरोबर वाघोली येथील “कॅन्सर संशोधन प्रकल्पात” सहभागी होण्याचे ठरवले. डॉ. सरदेशमुख यांनी डॉक्‍टर व सख्खे शेजारी म्हणून सर्व प्रकारे सहाय्य केले आणि औषधोपचार सुरु केले.
आयुर्वेदिक चिकित्सेने व उपचाराने कर्करोग पूर्ण्पणे बरा होत नाही असे स्पष्ट मत त्यांनी व्यक्‍त केले. परंतु प्रयत्नाने, इच्छाशक्‍तीने व इतर रुग्णांच्या अनुभवाने या आजाराचा त्रास नक्‍कीच कमी होत असेही सांगितले. आपले तज्ञ सहकारी डॉ. अरविंद कुलकर्णी यांच्याबरोबर विचारविनिमय करुन व वैद्यकिय तपासणी करुन उपचार सुरु झाले. सुदैवाने मला हळूहळू आराम मिळू लागला. डॉक्‍टरांच्या सल्ल्याने न चुकता आहार-विहार सांभळला. मी आजारपणाची चांगली भीती घेतली होती! केमोथेरपीची सहा सायकल्स झाल्यानंतर पोटात आग पडणे, खूप थकवा वाटणे या गोष्टी अनुभवत होते. औषधोपचार सातत्याने चालू ठेवला. “शतावरीकल्प” चांगलेच उपयोगी वाटले.
या सर्वात महत्वाचे सांगावेसे वाटते ते असे की तशी दिसायला साधी उपचारपध्दती आहे. पण डॉक्‍टर व रुग्ण यांच्यामधे असलेली आपुलकी व आपला रुग्ण बरा व्हावाच या विचाराने त्याला विश्‍वासात घेऊन, पटवून देऊन दिलेली वागणूक मला फार महत्वाची वाटली. आपल्याला नक्‍की बरे वाटेल हा विचार मनात आला. परमेश्‍वर कृपा तर आहेच. कारण “दैव चैवात्र पञ्चमम्‌” याचा अनुभव आपण सर्वजण घेतच असतो. पण प्रयत्नही महत्वाचे असतातच. संतश्रेष्ठ तुकाराम महाराजांच्या वास्तव्याने पुनीत झालेल्या या रुग्णालयातील सर्व डॉक्‍टर वर्गाच्या प्रयत्नांची फलश्रुति म्हणजेच मला बरे वाटले. पण निरामय आयुष्य आपल्याला मिळणार आहे असेही वाटते. माझी तब्येत बरीच सुधारली आहे. घरातील व दैनंदिन कामे मी करु शकते. या प्रकल्पाने माझ्या आजारात केलेली मदत, दिलेला मानसिक आधार हे सांगण्यास शब्द अपुरे आहेत. येथील सर्व सुहृद व सहाय्यकांच्या ऋणात राहणेच आवडेल. “कॅन्सर संशोधन प्रकल्पाच्या” कार्यास भरघोस यश लाभो ही सदिच्छा.

Based on : Cancer Research Project (Decade Souvenir)

SDK, 52 yrs, male, 968645, Pune, Diagnosis: Cancer of Larynx and Vocal Cords.

“I was diagnosed of first stage of Cancer of Larynx and Vocal Cords. I took 22 settings of Radiotherapy. My operation was carried by Late Dr. Bhide in Jahangir Hospital. This treatment did not revive my natural voice. I learned about the Cancer Iinstitute from friend and approached for Ayurvedic treatment for improvement of my voice. I took treatment since 1992 and my voice initially improved considerably. The visitng Dr. Arvind Kulkarni used to examine me at the clinic. Even Japanese Doctors who visited the hospital examined me at the time of his visit. I am pleased to state that your establishment of Cancer Institute is an exemplary tribute to Maharaj Sardeshmukh. Method of your treatment is very good as your qualified doctors prepare case studies and present for your examination and prescription. I also congratulate you for missionary zeal to propagate Ayurvedic treatment and popularizing the same in Japan. I wish the institute will achieve greater popularity and success in the near future.

Based on : Cancer Research Project (Decade Souvenir)

RHK, 63 yrs, female, 961158; Diagnosis & History : Carcinoma of breast, stage III, post surgery, chemotherapy, radiation (August 96). Metastasis in right supra clavicular lymph node, post radiation (July 98). Metastasis in cervical lymph node, post chemotherapy (November 99)

“I was diagnosed as a case of Breast Cancer in 1996. I was treated by surgery, chemotherapy and radiation. Unfortunately after one year there was recurrence and again radiation was given. After another year I again suffered from recurrence. Once again a surgery and chemotherapy was done. Then finally I started treatment with
Dr. Sardeshmukh in his Cancer Research Project. I appreciated that in the beginning he told me that he can not cure Cancer but he can definitely reduce the side effects of chemotherapy. For the first two cycles I had suffered from severe side effects, but after I started treatment with Dr. Sardeshmukh, I noticed during the third cycle that the side effects were less. With his medicines I had good appetite, good digestion, my hemoglobin and WBC counts remained within normal limits and I could complete my chemotherapy in time as per the schedule. He prescribed me a milkshake of dry fruits (homemade mixture of certain dryfruits with milk and to be prepared according to specific instructions given by
Dr. Sardeshmukh) and I continue to take that even today because it has helped me a lot. Ayurvedic treatment helped me a lot to keep positive attitude. ”

Based on : Ashwasan III (Proceedings of IIIrd International Conference on Ayurved for Cancer)

MCH, 40 yrs, female, 960104, Diagnosis: Carcinoma of breast, stage I, post surgery

“I am taking Ayurvedic treatment from Dr. Sardeshmukh since 1997. I also took Panchakarma treatment along with Basti in 1997 and Vaman in 2003. I am very much thankful to the doctors for taking a lot of efforts for me. I am thankful to Dr. Sardeshmukh for his cooperation. We find ourselves very lucky to get help from Ayurved through
Dr. Sardeshmukh and that’s why we are able to stand before you and talk, we can mix again in the society, and do our regular jobs.

Based on : Ashwasan III (Proceedings of IIIrd International Conference on Ayurved for Cancer)

SRA, 58 yrs, female, 961058, Diagnosis : Carcinoma of breast, stage III, post surgery

“I was operated for breast Cancer in March 1995. One year after operation I started Ayurvedic treatment with Dr. Sardeshmukh. After completing five years of allopathic treatment for Cancer, the doctors told me to stop the medicines. I am still continuing my treatment with Dr. Sardeshmukh. He and his assistant doctors treated me with sympathy. I have received a lot of cooperation from them. When Dr. Sardeshmukh checks my pulse and says that everything is fine, I find as if God is speaking through him. Today after twelve years of Cancer I am able to stand before you due to the efforts of the doctors. Now I pray to God that may many patients get the benefit from Dr. Sardeshmukh’s treatment and may his fame spread all over the world.

Based on : Ashwasan III (Proceedings of IIIrd International Conference on Ayurved for Cancer)

SJJ, 48 yrs, male, 980130, Diagnosis: Malignant melanoma, post surgery.

“I want to thank Dr. Sardeshmukh and his family for their support. I want to thank the whole Wagholi team and my friend Swami Asanga with whom I came to Dr. Sardeshmukh. When I look back now I thank the good decisions that were made at that time. The doctors from allopathy were pressurising me for the chemotherapy and radiotherapy. Firstly, I went to the mountains for holidays then I came to India to Dr. Sardeshmukh. I followed the do’s and dont’s very strictly as he suggested. Now when I look back I find that meditation has primely helped me. Meditation has helped a lot in the healing, in my case, besides Ayurvedic medicines and a little support from allopathic medicines. I think in my case they were working together, therefore today I am healthy again.
Dr. Sardeshmukh gave me a program consisting of medicine along with diet and behavioral regulations. It was new for me, and I did not find it in allopathic medicine in the west. I took Panchakarma treatment at Wagholi three times from 1998 i. e. Vamana, Virechana, Basti and Raktamokshana.

Based on : Ashwasan III (Proceedings of IIIrd International Conference on Ayurved for Cancer)

ADR, 49 yrs, male, 20010132, Diagnosis: Carcinoma of minor salivary gland.

“I was diagnosed as a Cancer patient in 2000. I was worried about the chemotherapy because of the hair loss. But as I was taking Ayurvedic treatment simultaneously and I never suffered from hair loss. I suffered from severe weakness after chemotherapy and radiation, but I was relieved with medicines from Dr. Sardeshmukh. I used to go for trekking before Cancer and I could again start going for treks. I am also able to do every kind of work. The Cancer has not left any deficit in me and the whole credit for it goes to Dr. Sardeshmukh and Ayurved. Dr. Sardeshmukh says that he can not cure Cancer. Now till date he has conducted three conferences for Cancer, let us pray that he can proclaim in the fourth conference that he can cure Cancer.

Based on : Ashwasan III (Proceedings of IIIrd International Conference on Ayurved for Cancer)

AR, 58 yrs, female, 971043, Diagnosis: Carcinoma of cervix, post radiation.

“In 1997, I was diagnosed as a patient of Carcinoma of Cervix in its last stage. Then I came to know about the Cancer Research Project of Dr. Sardeshmukh and I started treatment at his clinic. I also took radiation simultaneously with Ayurvedic medicines. Due to his treatment I did not suffer from the side effects of radiation.

Based on : Ashwasan III (Proceedings of IIIrd International Conference on Ayurved for Cancer)